म्लेछ्
mlechMonier-Williams संस्कृत–अंग्रेज़ी कोश(= √म्लिछ्) cl.1 P. (Dha1tup. vii, 25) म्लेच्छति (Gr. also pf. मिम्लेच्छ fut. म्लेच्छिता &c.; Ved. inf. म्लेच्छितवै Pat.), to speak indistinctly (like a foreigner or barbarian who does not speak Sanskr2it Sanskrit) S3Br. MBh. : Caus. or cl.10 P. म्लेच्छयति id. Dha1tup. xxxii, 120.