संनिपत्योपकारिन्
saṃnipatyopakārinआप्टे संस्कृत–अंग्रेज़ी कोशसंनिपत्योपकारिन् [sannipatyōpakārin], a.
That अङ्ग which serves the purpose of its प्रधान directly. See सामवायिक a.; संनिपत्योप- कारिण एते मन्त्रा उपस्थितं कर्माभिदधति ŚB. on MS.12.1.19.
Acting immediately.