संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

उपशुभ् — {upa-√śubh} Ā. {-śobhate} (p. {-śumbhamāna} BhP.) to be beautiful or brilliant BhP. v, 17, 13 Hit.: Caus. P. {-śobhayati}, to adorn, ornament MBh. VarBṛS. &c

इन्हें भी देखें : शुभ्, भूष्, अलङ्कृ, विभूष्, समलंकृ, अतिभूष्, अभिभूष्, मण्ड्, मङ्क्, संशुभ्, उपशुभ्;