संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


कापालिक

महान्वतिन्, खप्पर, हाथ में लेकर फिरने वाला शैव

follower of a particular saiva sect characterised by carrying skulls in the form of garlands and eating and drinking from them

शब्द-भेद : विशे.
Monier–Williams

कापालिक — {kāpālika} mf({ī})n. relating to or belonging to a skull (= {kapālikêva}), g. {śarkarâdi} Pāṇ. 5-3, 107##m. a kind of Śaiva ascetic who carries a human skull and uses it as a receptacle for his food (he belongs to the left-hand sect) VarBṛS. Bhartṛ. i, 64 Prab. liii, 5 Kathās. &c##N. of a mixed class ({kapālin}) L##N. of a teacher##({am}), n. a kind of leprosy##(mfn.) peculiar to a Kāpālika Prab. Pañcat

इन्हें भी देखें : खण्डकापालिक; चण्डकापालिक; मायाकापालिक; षण्डकापालिक; कापालिकः; कापालिका; क्रूरता, अकरुणत्वम्, क्रौर्यम्, निरनुक्रोशः, निर्घृणा, निर्घृणता, निर्घृणत्वम्, निर्दयत्वम्, निस्त्रिंशत्वम्, नैर्घृण्यम्, रौक्ष्यम्, कापालिकत्वम्; षण्डकापालिकः;