संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

कालिदास — {kāli-dāsa} m. (fr. {kālī}, the goddess Durgā, and {dāsa}, a slave, the final of {kālī} being shortened##6-3, 63), N. of a celebrated poet (author of the Śakuntalā, Vikramôrvaśī, Mālavikâgnimitra, Megha-dūta, and Raghu-vaṃśa##described as one of the nine gems of Vikramâditya's court, and variously placed in the first, second, third, and middle of the sixth century AḌ##the name is, however, applied to several persons, especially to two others who may have written the Nalôdaya and Śruta-bodha [hence the N. is used to denote the number, 'three'], and seems, in some measure, to have been used as an honorary title)

इन्हें भी देखें : अभिनवकालिदास; कालिदासक; नवकालिदास; अभिनवः, आधुनिकः, अधुनातनः, इदानींतनः, अर्वाचीनः, अप्राचीनः, अपुराणः, नूतनः, नवः, नवीनः, नूतनकालीनः; कथावस्तु, वस्तुरचनाविन्यासः, कथा, वस्तु; निचुलः; कालिदासः; वृत्तम्, छन्दस्; त्रयः, तिस्रः, त्रीणि, कालः, अग्निः, भुवनम्, गङ्गामार्गः, शिवचक्षुः, गुणः, ग्रीवारेखा, कालिदासकाव्यम्, वलिः, सन्ध्या, पुरम्, पुषकरम्, रामः, विष्णुः, ज्वरपादः; बुद्धिवैकल्यम्, वातुलता, संरब्धता, आकुलता, अतिरागता; विद्वत्तल्लजः, पण्डितप्रकाण्डः;