संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

खण्ड् — {khaṇḍ} cl. 1. Ā. {ṇḍate}, to break, divide, destroy viii, 31: cl. 10. P. {khaṇḍayati}, to break, tear, break into pieccs, crush, cut, divide (aor. {acakhaṇḍat})##to destroy, remove, annihilate v, 281 v, 4##to defeat, conquer xii, 17##to refute##to interrupt, disturb iii, 14, 14##to disregard (an order) vi, 229 cxxiv, 79##'to disappoint, deceive, cheat', See {khaṇḍita}

इन्हें भी देखें : अवखण्ड्; खण्ड्य; शीर्य, सादयितव्य, शीर्त, विपाद्य, विपादितव्य, विपादनिय, खण्ड्य, खण्डनीयः, विलुप्य; दारुणा; चूर्ण, पिष, मृद्, क्षद्, खण्ड्, गुण्ड्, कुट्ट; भग्न, भञ्जित, खण्डित, विखण्डित, विच्छिन्न; खण्ड्, निरस्, अपास्, निराकृ, निराचक्ष्, पराकृ, निर्धू, परास्, प्रत्याचक्ष्, विनिर्धू, व्युदस्; अभेद्य, अभङ्ग्य, अखण्डनीय, अखण्ड्य, अभेतव्य, अभङ्गुर, अलोप्य, अविशीर्य; खण्डनीय, भेद्य, भङ्ग्य, खण्ड्य, भेतव्य, भङ्गुर, लोप्य, विशीर्य;