संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


गीर्वाण

देवता

deity of god

शब्द-भेद : पुं.
Monier–Williams

गीर्वाण — {vāṇa} (or {-bāṇa}), 'whose arrow is speech' (a corruption fr. {gír-vaṇas}), a god, deity iii, viii f. cxvi f##{-kusuma} n. 'flower of the gods', cloves##{-pada-mañjari} f. N. of wk##{-vartman} n. 'path of gods', the sky##{-senāpati} m. 'army-chief of the gods', N. of Skanda iv, 17##{ṇêndra-sarasvatī} m. N. of a teacher

इन्हें भी देखें : संस्कृतम्, गीर्वाणवाणी, देववाणी, आर्यभाषा; लवङ्गम्, लवङ्गपुष्पम्, लवङ्गकलिका, दिव्यम्, शेखरम्, लवम्, श्रीपुष्पम्, रुचिरम्, वारिसम्भवम्, भृङ्गारम्, गीर्वाणकुसुमम्, चन्दनपुष्पम्, देवकुसुमम्, श्रीसंज्ञम्, श्रीप्रसूनम्; संस्कृतभाषा, गीर्वाणवाणी, देवभाषा, देवगिरा; देवः, देवता, सुरः, अमरः, निर्जरः, त्रिदशः, सुपर्वा, सुमनाः, त्रिदिवेशः, दिवौकाः, आदितायः, दिविषत्, लेखः, अदितिनन्दनः, ऋभुः, अमर्त्यः, अमृतान्धाः, बर्हिर्मुखा, क्रतुभुक्, गीर्वाणः, वृन्दारकः, दनुजारिः, आदित्यः, विबुधः, सुचिरायुः, अस्वप्नः, अनिमिषः, दैत्यारिः, दानवारिः, शौभः, निलिम्पः, स्वाबाभुक्, दनुजद्विट्, द्युषत्, दौषत्, स्वर्गी, स्थिरः, कविः; गीर्वाणेन्द्रसरस्वती;