संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

ग्रामिन् — {grāmín} mfn. surrounded by a village or community or race ii##pertaining to a village, rustic##m. a villager, peasant ({miṇāṃ rati} = {ma-caryā} iv, 29, 14)##= {mêśa}##({iṇī}), f. (cf. {ma-ṇī}) the Indigo plant

इन्हें भी देखें : दशग्रामिन्; पूर्वग्रामिन्; संग्रामिन्; ग्रामिकः, ग्रामिन्, ग्रामवासिन्, ग्रामीणः, ग्रामस्थः, ग्राम्यजनः, ग्रामेयः, ग्रामाः; ग्राम्य, ग्रामीण, ग्रामिक, ग्रामिन्, ग्रामेचर, ग्रामेय, ग्रामीय;