संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

जङ्घ — {jaṅgha} m. N. of a Rakshas vi, 69, 12##({jáṅghā}), f. (√{jaṃh}) the shank (from the ankle to the knee) i, 116, 15 and 118, 8 &c. (ifc. 6-2, 144##f. {ā}, Śrut##also {ī} 4-1, 55)##a part of a bedstead lxxix, 30##of a carriage, See {ratha-}

इन्हें भी देखें : अग्रजङ्घा; एणजङ्घ; कपिजङ्घिका; काकजङ्घा; खरजङ्घा; खरीजङ्घ; खारीजङ्घ; जङ्घा; नाडीजङ्घः; जङ्घारिः; उष्ट्रः, करभः, दासेरकः, दीर्घग्रीवः, धूसरः, लम्बोष्ठः, रवणः, महाजङ्घः, जवी, जाङ्घिकः, क्रमेलकः, मयः, महाङ्गः, दीर्घगतिः, दीर्घः, शृङ्खलकः, महान्, महाग्रीवः, महानादः, महाध्वगः, महापृष्ठः, बलिष्ठः, दीर्घजङ्घः, ग्रीवी, धूम्रकः, शरभः, क्रमेलः, कण्टकाशनः, भोलिः, बहुकरः, अध्वगः, मरुद्विपः, वक्रग्रीवः, वासन्तः, कुलनाशः, कुशनामा, मरुप्रियः, द्विककुत्, दुर्गलङ्घनः, भूतघ्नः, दासेरः, केलिकीर्णः; तापसः, तामरसः, दीर्घकण्ठकः, दीर्घजङ्घः, ध्वाङ्क्षः, निश्चलाङ्गः, कह्वः, बन्धुरः, भट्टारकः, मर्ककः, मृषाध्यायी, शुक्यवायसः, चन्द्रविहंगमः;

These Also : greaves (armour for legs);