संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

तड् — {taḍ} cl, 10. {tāḍayati} (perf. {ḍayāmāsa} Kathās., twice {tatāḍa} BhP. vi f##Pass. {tāḍyate}) to beat, strike, knock, strike (with arrows), wound, punish Nir. iii, 10 Mn. iv, xi Yājñ. i MBh. &c##to strike a musical instrument MBh. Hariv. 15092 Mṛicch. v Kum. &c##(in astron.) to obscure or eclipse partially VarBṛS. xxiv, 34##'to speak' or 'to shine' Dhātup. xxxiii, 126

इन्हें भी देखें : अभितड्; परितड्; प्रतड्; प्रतितड्; वितड्; संतड्; तड्, हन्, आहन्; स्फुट्, खणखणाय, दल्; तड्, तुड्, तुद्, आहन्, अभिहन्, अभ्याहन्, अभिनिहन्, आतुद्, उदाहन्, उठ्; पादप्रहारं कृ, पादेन तड्, पादेन आहन्, पादेन प्रहृ, पादाघातं कृ, जंह्;