संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


संस्कृत — हिन्दी

निबिड — वक्रया नासिकया युक्तः।; "तं निबिडं मनुष्यं सर्वे अवहसन्ति।" (adjective)

Monier–Williams

निबिड — {ni-biḍa} or {ni-viḍa} mf({ā})n. (prob. fr. {biḍa} = {bila}, a hole##cf. {ni-khila}) without spaces or interstices, close, compact, thick, dense, firm &c. full of abounding in (instr. or comp.) vii, 11 (v. l. for {ni-cita})##low##crooked-nosed 5-2, 32##m. N. of a mountain vi, 460##n. crooked-nosedness 5-2, 32

इन्हें भी देखें : निबिडय; निबिडित; निबिडीकृ; अन्धतमसम्, अन्धतामसम्, महान्धकारम्, निबिडान्धकारम्; वात-निबिडित; कोहिमा; वाद्यतन्त्री; निबिड, घन; निबिड, व्यूढ, घन, दृढ, सान्द्र, संहत, सुसंहत, निःसन्धि, अविरल, अनन्तर; निबिडः;