संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

प्रामाण्य — {māṇya} n. (fr. {-māṇa}) the being established by proof. resting upon authority, authoritativeness, authenticity, evidence, credibility Nir. Mn. MBh. &c##{-vāda} m. N. of sev. wks. (also {da-kroḍa} m. {-ṭīkā} f. {-rahasya} n. {-vicāra} m. {-śiromaṇi}. m. {-saṃgraha} m. {dârtha}, m.)##{-vâdin} mfn. one who affirms or believes in proof Sarvad

इन्हें भी देखें : अप्रामाण्य; शब्दप्रामाण्यखण्डन; शब्दप्रामाण्यवाद; शब्दाप्रामाण्यरहस्य; श्रुतिप्रामाण्यतस्; स्मृतिप्रामाण्यार्थवाद; अप्रामाण्यम्; प्रामाण्यम्; किंवदन्ती; ईश्वरवादः, आस्तिक्यवादः, आस्तिक्यमतम्, आस्तिक्यम्;