संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

प्रवाल — {pra-vāla} m. n. (prob. fr. √{val}, but also written {pra-bāla}##ifc. f. {ā}) a young shoot, sprout, new leaf or branch (to which feet and lips are often compared) MBh. Kāv. &c##coral Mn. MBh. &c. (in this sense also written {pra-vāḍa})##the neck of the Indian lute L##m. an animal L##a pupil L##mfn. having shoots or sprouts Dharmaś##having long or beautiful hair (= {prakṛṣṭa-keśa yukta}) ib

इन्हें भी देखें : उत्प्रवाल; प्रवालपद्म; प्रवालफल; प्रवालभस्मन्; प्रवालमणिशृङ्ग; प्रवालवत्; प्रवालवर्ण; प्रवालाश्मन्तक; परासः; रक्तचन्दनम्, तिलपर्णी, पत्राङ्गम्, रञ्जनम्, कुचन्दनम्, ताम्रसारम्, ताम्रवृक्षः, चन्दनम्, लोहितम्, शोणितचन्दनम्, रक्तसारम्, ताम्रसारकम्, क्षुदचन्दनम्, अर्कचन्दनम्, रक्ताङ्गम्, प्रवालफलम्, पत्तङ्गम्, पत्तगम्, रक्तबीजम्; रक्तचन्दनम्, तिलपर्णी, पत्राङ्गम्, रञ्जनम्, कुचन्दनम्, ताम्रसारम्, ताम्रवृक्षः, लोहितम्, शोणितचन्दनम्, रक्तसारम्, ताम्रसारकम्, क्षुद्रचन्दनम्, अर्कचन्दनम्, रक्ताङ्गम्, प्रवालफलम्, पत्तङ्गम्, पत्तगम्, रक्तबीजम्; मालदीवदेशीय;

These Also : atoll;